Sinds de coronacrisis is er veel druk komen te staan op de zorg. Veel Nederlanders tonen hierdoor respect voor de medewerkers in de zorg. Zo werd er op 17 maart landelijk voor zorgmedewerkers geapplaudisseerd en worden veel acties gehouden om de medewerkers een hart onder de riem te steken. Jasper van Remmen (24 jaar, Groot-Ammers), werkzaam op de ambulance, en Joëlle Molenaar (22 jaar, Hoogblokland), werkzaam als zorgregisseur, merken de gevolgen van de coronacrisis in hun werk.

 

Vertel eens iets over jezelf!

Jasper: Ik ben Jasper, 24 jaar oud en woonachtig in Groot-Ammers. Ik werk op de ambulance als chauffeur in regio Rotterdam-Rijnmond.

Joëlle: Mijn naam is Joëlle Molenaar, ik ben 22 jaar en woonachtig in Hoogblokland. Ik werk als zorgregisseur op de afdeling Revalidatie en Herstel, een afdeling in het verpleeghuis het Gasthuis in Gorinchem. Momenteel volg ik een opleiding tot Geriatrische Revalidatie Zorg verpleegkundige aan de Vumc Amstel Academie in Amsterdam.

 

Wat houdt je werk in?

Jasper: Mijn werk als ambulancechauffeur gaat om het zo veilig, snel en comfortabel mogelijk vervoeren van patiënten en collega’s. Daarbij assisteer ik mijn collega verpleegkundige bij het medisch handelen.

Joëlle: Als zorgregisseur heb je een helikopterview over de unit en ben je het eerste contactpersoon van de acht cliënten die op de unit verblijven. Ik zorg er samen met het team voor dat de dossiers van de cliënten kloppen en dat de juiste zorg per cliënt geboden wordt. Het werk is heel divers, van het samenwerken met cliënten en familieleden tot zelfstandigheid van cliënten en revalidatiedoelen.

 

Hoe ziet voor jou een normale werkdag eruit?

Jasper: Vaak ben ik een half uur voordat de dienst begint aanwezig. Ik kleed me dan om op het werk en controleer het deel van de ambulance waarvoor ik verantwoordelijk ben, zoals de motor, gebreken aan de auto etc. Vervolgens help ik mijn collega verpleegkundige met het controleren van zijn deel, zoals alle apparatuur en of alles op voorraad is in de auto, zoals verbandmiddelen, medicatie, injectienaalden en lakens. Vervolgens meld ik ons in bij de meldkamer en kunnen we gelijk op een melding afgaan of afwachten totdat er een melding binnenkomt.

Joëlle: We starten de dienst met het inlezen van de rapportage, daarna komt de mondelinge overdracht van de dienst ervoor. Als zorgregisseur werk je voornamelijk dagdiensten, maar het kan ook voorkomen dat ik andere diensten moet werken. Je start samen met een andere collega op, waarbij de ene medicijnen gaat delen en de ander gaat begint bij de cliënten. Je kijkt goed in de dossiers wat er bij welke cliënt moet gebeuren en welke controles er gedaan moeten worden. Na de zorg vul je bij en ruim je de afdeling op. Soms moeten cliënten rusten voor en/of na het middageten. In de tussentijd is er tijd voor administratie. Het kan bijvoorbeeld zijn dat er in de ochtend een opname is geweest of een artsenvisite, dan kan deze uitgewerkt worden. Tussendoor kan je uiteraard gebeld worden als cliënten alarmeren voor hulp. Aan het eind van de dienst check je of je alles van je lijst gedaan en gerapporteerd hebt, en dat iedereen uit bed is en wat te drinken heeft. Daarna ga je overdragen aan de volgende dienst en zit de werkdag erop.

 

Wilde je dit altijd al worden of ben je hier later ingerold?

Jasper: Ik ben hiervoor militair geweest bij de verkenners en had daar een neventaak in mijn peloton als Combat Life Saver (CLS-er). Toen ik uit dienst trad, trok het medische gedeelte van mijn werk mij nog steeds aan en heb ik gesolliciteerd op de ambulance. Ik ben er dus later ingerold.

Joëlle: Ik heb altijd gezegd dat ik kapster wilde worden, maar toen ik twaalf jaar was, raakte mijn opa ernstig ziek en belandde hij op de intensive care. Daar heeft hij toen tweeënhalve week in coma gelegen. Ik ging elke dag op visite en zag daar het werk wat een verpleegkundige deed, dit sprak mij erg aan. Mijn opa is uiteindelijk beter geworden en vanaf dat moment wilde ik ook mensen “beter” maken.

 

Welke opleiding heb je gedaan en hoe lang duurde dat?

Jasper: Ik heb een opleiding gevolgd van negen maanden, daarvan heb je ongeveer 35 lesdagen op de Academie voor Ambulancezorg in Harderwijk. Daarbij word je binnen je dienst aan een werkbegeleider gekoppeld die je inwerkt tot ambulancechauffeur.

Joëlle: Ik heb de verpleegkunde opleiding gedaan aan het Davinci College in Gorinchem. Deze opleiding duurt 4 jaar. Tijdens je opleiding loop je op verschillende plekken stage om te kijken welke richting het beste bij jouw past. Begin dit jaar heb ik de opleiding tot Zorgregisseur behaald, deze opleiding duurde een jaar. Ik ben nu bezig met de specialisatie opleiding als GRZ verpleegkundige deze opleiding duurt dertien tot vijftien maanden.

 

Wat is het leukste aan je werk?

Jasper: Het leukste is de mensen helpen die het nodig hebben. Je krijgt er veel waardering voor terug. Je doet het samen met je collega verpleegkundige en je maakt in sommige situaties écht het verschil tussen leven en dood. Elke dag is anders en je weet nooit wat je kan verwachten als je een melding binnenkrijgt.

Joëlle: Het samenwerken met het team en de disciplines om cliënten zo zelfstandig en veilig mogelijk naar huis te laten keren. De familie van de cliënt is hier ook een belangrijk onderdeel van, omdat wij ook vragen om samen met de cliënt te oefenen door middel van de oefenkaart. Zo werk je samen met iedereen voor het beste resultaat.

 

Wat is minder leuk aan je werk?

Jasper: Het werken in het weekend is soms vervelend, omdat ik graag ook leuke dingen doe met mijn vriendin of ga stappen met vrienden. Het gebeurt in dit vak natuurlijk dat je in de weekenden moet werken, daardoor kan ik niet altijd mee.

Joëlle: Het komt voor dat cliënten niet meer naar huis kunnen keren, dit zijn de moeilijkere momenten. Sommige cliënten wonen hun hele leven al op een bepaalde plaats met een thuis waar veel herinneringen zijn. Het is erg verdrietig voor cliënten, als het dan niet veilig en verantwoord genoeg is om naar huis te keren en een andere woonomgeving gezocht moet worden.

 

Hoe is je werk veranderd in de afgelopen weken door de ontwikkelingen rondom het coronavirus?

Jasper: Het werk is zeker veranderd. Regelmatig worden mensen van corona verdacht en moeten we in volledige bescherming zorg bieden. Daarna is het poetsen en omkleden op de post zodat de ambulance weer schoon is. We zijn dus langer met zo’n patiënt bezig dan normaal.

Joëlle: Bij ons liggen op dit moment geen cliënten met corona. Er is een speciale unit op de locatie in Dordrecht waar de corona cliënten kunnen verblijven. Mochten er bij ons cliënten komen, wordt de patiënt verplaatst naar de unit in Dordrecht. Wel zijn er bij ons lege kamers beschikbaar gesteld om patiënten die eigenlijk in het ziekenhuis moeten liggen bij ons kunnen verblijven, zodat er meer ruimte is in het ziekenhuis in Dordrecht. Het is voor de cliënten erg vervelend dat ze geen bezoek kunnen ontvangen. We hebben op de afdeling daarom iPads, waarmee naar de eerste contactpersoon van de cliënten geskyped kan worden, zodat ze toch contact kunnen blijven houden met familie en naasten.

 

Zou je dit beroep aanraden voor jongeren?

Jasper: Het vak is ontzettend leuk en het is dankbaar werk, dus ik raad het zeker aan. Je moet alleen wel tegen bepaalde situaties kunnen en verder levenservaring ook zeker belangrijk.

Joëlle: Jazeker, het is een erg mooi beroep. Het leuke eraan is is dat het zo divers is, van ziekenhuiszorg tot ouderenzorg. Je kan veel richtingen op.

 

Is dit wat je wilt blijven doen? 

Jasper: Ik heb het reuze naar mijn zin en blijf dit voorlopig nog zeker wel een aantal jaar doen!

Joëlle: Jazeker, het is een leuke afwisselende baan en werkplek. Het geeft veel voldoening als cliënten uiteindelijk na weken revalideren terug kunnen keren naar hun eigen woonomgeving. En als dit niet meer gaat, om samen met de familie een juiste nieuwe woonomgeving te vinden. 

 

Foto: Jasper van Remmen / Joëlle Molenaar